Gearriveerd in heet Jakarta!

Hoi allemaal!

Hier mijn eerste echte berichtje vanuit een werkelijk snikheet Jakarta. Ik ben nu op de faculteit waar Ilse, samen met Larissa, de afgelopen 4 maanden haar onderzoek heeft gedaan. De computers hier werken zowaar sneller dan die bij mij thuis, dus dat is mooi! Straks ga ik samen met Ilse en Larissa langs vele personen die hen met het onderzoek geholpen hebben, zodat Ilse en Larissa ze kunnen bedanken en ik het universiteitsgebouw kan bewonderen.

De vlucht naar Jakarta toe verliep goed en zowaar op tijd. Ik had nog wel een stop in Kuala Lumpur waar ik pas in het vliegtuig achter kwam, maar na een halfuurtje op die luchthaven te hebben rondgehangen, vlogen we verder richting Jakarta. Visa, paspoort en bagage was zo geregeld en ik liep zo in de armen :) van Ilse, dat is wel fijn na 4 maanden elkaar niet gezien te hebben! Eenmaal buiten het vliegveld en weg van airco viel de tropische hitte als een deken op me neer, de lucht is zo dik als pap hier! We hebben de taxi genomen naar ons hotel op Jalan Jaksa (= blijkbaar de place to be voor backpackers, want terwijl ik op de luchthaven liep met mijn grote rugzak, riepen ze dit al naar me) en hebben we daar wat spullen neergegooid en toen naar buiten om een diner te scoren. Door de KLM was ik echter al volgestopt met eten (het ene wat meer eetbaarder dan het andere...) dus echt veel ging er niet in. De eerste indruk van Jakarta is trouwens niet echt positief te noemen, mijn verwachtingen van een mierenhoop waren zeker juist! Om niet te zeggen: een klere-zooi! Overal stalletjes met ondefinieerbaar eten, scootertjes die voorbij komen janken en 2 baanswegen die als 4 baans gebruikt worden en ook de gewoonte om 1 hand aan het stuur en de andere bij de claxon te houden. Leuk om te merken dat ik daardoor in de taxi-rit van het vliegveld naar het centrum mn ogen niet kon geloven en dat Ilse en Larissa het al doodgewoon vinden! Tropisch betekent ook regen en hoewel ik nog geen stortbui heb meegemaakt is de dampige, vochtige lucht vermengd met de smerige smog van alle voertuigen, is het zwaar om te ademen. We lagen dan ook al vroeg te slapen, ook omdat de volgende dag een volle zou zijn.

Onze hotelkamer is de duurste van het hele hotel, maar voordat je nu denkt dat Ilse en ik hier als studenten uit Nederland nu gouden kranen hebben hier, dat is zeker niet zo! Mooi voorbeeld van Indonesian Engineering: de douche die we hebben heeft geen douchegordijn, dus alles wordt nat, op zich niet erg, ware het niet dat de ijzeren deurknop daardoor precies in de baan van doucheal half verroest is en je er niet te hard in moet knijpen, want dan heb je een hoop roestbruinig gruis in je handen…

Gisteren een hoop gezien en gedaan. Onder andere door de Kampung gelopen, een soort dorp in een stad waar geen auto’s rijden en rust heerst, een echte volksbuurt dus. Verder zijn we naar het treinstation gelopen om kaartjes te kopen voor de trein naar Yoyakarta waar we morgenvroeg naartoe vertrekken. Onderweg liepen Ilse en ik door het park van een of ander monument (Monas-building, teken van onafhankelijkheid van Indonesie) en het was zondagmiddag dus veel mensen. En dan ben je toch raar als je daar als 2 blanke mensen daar loopt, kinderen wijzen en lachen en Ilse kreeg zelfs een kindje in haar handen gedrukt zodat ze een foto konden maken! Bizar! Na de kaartjes gekocht te hebben had Larissa ons ook weer bij ons gevoegd en zijn we met z’n drieen naar het noorden van Jakarta gegaan, om daar het Wajangmuseum te bezoeken en de chill-out plek van blanken, Café Batavia, een bezoekje te brengen. Eerlijk gezegd was het Wajang-museum niet echt heel interessant (= logisch, want ze hadden heel veel poppen met heel veel kaartjes in het Indonesisch bijelkaar gezet en er een bordje ‘museum’ voorgehangen…) en samen met de jet-lag die ongemerkt toch had, ben ik in Café Batavia in slaap gevallen! Ik wilde de menukaart lezen om een verfrissend drankje uit te zoeken en mn ogen vielen gewoon dicht! Niet erg, Ilse en Larissa zaten ook prima in de airco daar, en na een krap uurtje geslapen te hebben konden we weer verder. Echt honger had ik niet en door de warmte zal ik dat ook de komende 2 weken niet krijgen verwacht ik, maar om toch in het ritme van hier te komen, moesten we toch ergens wat eten. Ilse en Larissa wisten wel een mooi adresje en ik kan niet anders zeggen dat we waarschijnlijk in een soort Buddha-bar terecht waren gekomen. Van die pling-plong muziek op achtergrond, donker, Buddha-beelden en heerlijk eten en drinken. Gek genoeg heb ik hier, ondanks dat het vakantie is, helemaal geen trek in alcohol. Vind ik opvallend. Na de Buddha-bar (het heette eigenlijk anders, maar die taal hier lijkt echt nergens op, dus de echte naam kan ik niet meer voor me halen) zijn we naar een Indonesian Trade Centre (ITC) geweest. Dit zijn een soort warenhuizen van gigantische grootte, maar dan op z’n indonesisch ingericht. Den tering wat een mensen! Het lijkt wel gratis! Nu kost het inderdaad allemaal niks (Ilse heeft een mp3-CD op de kop getikt voor slechts 8000 Rupiah wat ongeveer 50 eurocent is, met niet eens slechte muziek erop (voor de kenners: o.a. Angels & Airwaves en Snow Patrol)). Verder zeker 6 etages hoog en 4 vleugels breed zeer uiteenlopende kleding van zeer dubieuze kwaliteit (stalletjes die alleen maar felgekleurde hoofdoeken verkopen en even verderop verkopen ze leren jasjes voor minder dan 10 euro…) en een hele hoop ander prul-spul temidden van heel veel indonesische mensen, echt heel veel! In het begin vond ik het allemaal prachtig en was ik me alleen maar aan het verbazen, maar na een tijdje begon ik me te irriteren aan die rotzooi, niet eens aan de mensen. Ik bedoel: er zat buiten wat mp3-CDs echt niks bij wat ook maar enigszins nuttig kon zijn! Gelukkig waren Ilse en Larissa ook wel uitgekeken en konden we deze ICT, deze mierenhoop achter ons laten. Het volgende verhaal diende zich alweer gelijk aan, we zouden de tante en oom van Larissa (tante Ing en oom Tikno) ontmoeten en ook hun dochters Nadya en Natasja. Inmiddels was de avond gevallen (= al om 6u hier bijna op de evenaar) en na een wederom wilde taxi-rit kwamen we aan bij het huis van tante Ing en oom Tikno. We werden hartelijk ontvangen, althans ik hoorde later dat de opmerking dat ik een dikkere kop had dan op de foto bedoeld is als compliment (doet me denken aan Zambia!). En gelijk werd er gebakken banaan voor onze neuzen gezet. Tante Ing en oom Tikno arriveerden even later, want die waren nog naar de kerk geweest. De verschillende geloven (islam, katholiek, protestants, boeddhisme en hindoeisme) die in verschillende percentages over de eilanden van Indonesie voorkomen (Java: 90% islamitisch, Bali: overwegend boeddhistisch) leven hier dus gewoon doorelkaar heen. Met z’n allen zijn we uit eten geweest naar een naar het schijnt ‘legendarisch’ kip-restaurant. Nu, 1 ding was zeker, de kip was inderdaad legendarisch! Gewoon 2 kippen op tafel, poten en andere delen eraf trekken en de rijst en kip met je handen eten. Beetje sambal erbij, met de nadruk op ‘beetje’! Van Larissa trouwens gehoord dat Indonesiers weinig om de entourage van een restaurant geven, zolang het eten maar goed is. Het Boeddha-bar-restaurant van ‘s middags met de hele aankleding, daar zijn ze dus niet gevoelig voor. Het liefste hebben ze gewoon een rij tafels met stoelen, TL-licht en gewoon goed eten! Mooi verhaal… Na het eten zijn we naar ons hotel gebracht door oom Tikno en we waren kapot!

Vandaag staat er ook nog vanalles op het programma en morgenvroeg om 8u vertrekt de trein richting Yoyakarta. Ik houd jullie op de hoogte!

Jordy